splywam.pl | Kajakiem przez Polskę - spływ Wisłą 2010

Spałem jak dziecko zmęczone całodniową zabawą. Słońce już od jakiegoś czasu przedzierało się przez poranną mgłę, a ja spałem. Tak dobrze mi było w śpiworze, że dopiero poranne hałasy gdzieś w okolicy wałów obudziły mnie ...

czytaj więcej

22.07.2010 | 16:42 | komentarze (3)

Intensywne przygotowania trwały już miesiąc przed spływem, więc kiedy nadszedł dzień wyjazdu byłem przekonany, że to wszystko mam już za sobą. Nic z tego - na sam koniec zostało jeszcze kilka spraw, które okazały się na tyle czasochłonne, że zaliczyłem delikatne spóźnienie. W wielkim pośpiechu wrzuciłem cały ekwipunek do kajaka nie przejmując się zupełnie jego ułożeniem i porządkiem. Nie było na to czasu, bo Piotrek czekał już od dobrych 15 minut. Wpadłem jeszcze tylko na chwilę do pokoju, aby zobaczyć czy zabrałem to co trzeba. Dokumenty, pieniądze, telefon - jest raczej wszystko. Dla pewności sprawdziłem jeszcze raz i szybko wybiegłem z domu.

Na miejsce dotarliśmy trochę po godzinie 17. Był tam już Marcin, który zaoferował swoją pomoc przy szukaniu miejsca na nocleg. Dosłownie minutę później dołączyła do nas też Kasia. Zamieniliśmy kilka słów i żeby nie tracić zbyt wiele czasu, od razu przeszliśmy do działania. Plan był dosyć prosty: koło kilometra stąd w dół rzeki jest całkiem fajne miejsce na namiot, gdzie nikt nie powinien nam przeszkadzać. Kasia i Marcin pojadą tam samochodami, a ja popłynę kajakiem z częścią sprzętu. Jest to też doskonała okazja, aby zapoznać się z Wisłą i zrobić mały trening przed całym spływem. Po dotarciu na miejsce Kasia da mi znać telefonicznie, że mogę płynąć. Nic prostszego.

Chodziłem w tą i z powrotem z niecierpliwością wyczekując telefonu. Musiałem ciągle być w ruchu bo zewsząd atakowały mnie komary. Skąd tyle tego cholerstwa? Wydeptałem już całkiem niezłą ścieżkę na miękkiej ziemi i wreszcie sam zadzwoniłem do Kasi.
- Gdzie jesteście? - zapytałem z lekką niepewnością.
- Już dojeżdżamy więc możesz płynąć.
Błyskawicznie wskoczyłem do kajaka, przerzuciłem wiosłem nad głową układając je w odpowiedniej pozycji eksploatacyjnej i szybkim ruchem odepchnąłem się od brzegu. Takich akrobacji nie powstydził by się żaden cyrkowiec. Fakt - może wyglądało to śmiesznie, ale przynajmniej uwolniłem się od tych małych krwiopijców.

Pierwsze chwile na Wiśle bez najmniejszych problemów. Wiosłowałem śmiało, choć czuć było, że silny nurt ciągnie kajak za sobą. Poczułem się więc jak mała zabawka w rękach dziecka, które może zrobić z nią co chce. To już nie było jezioro, a potężny żywioł, który nie zamierza ustąpić. Szybko jednak przyzwyczaiłem się pokonywania kolejnych metrów, a niepewność powoli zmieniała się w zachwyt i radość z płynięcia. Po niedługim czasie na mojej rzece entuzjazmu pojawiła się jednak tama - taka prawdziwa, z drewna, gałęzi, liści i śmieci. Wyglądała tak jakby zrobiły ją bobry, ale z pewnością była ona skutkiem powodzi, która jeszcze niedawno przeszła w tych okolicach. Jako, że tama zablokowała całą szerokość Wisły, zmuszony byłem wysiąść z kajaka i przeciągnąć go lądem. Niby prosta sprawa, ale muł i błoto zalegające na brzegach skutecznie utrudniały całą operację. Ot, taki chrzest bojowy przed właściwą wyprawą. Zapadałem się w tym wszystkim jak w ruchomych piaskach, a z każdym krokiem wydawało mi się, że brnę coraz głębiej i nie zdołam już wyciągnąć nogi z butem na jej końcu. Wreszcie ubrudzony prawie do pasa doczołgałem się na drugą stronę tamy by tam wsiąść do kajaka i wysmarować go całego błotem. To chyba też w ramach ochrzczenia mojej jednostki pływającej.

Kilka minut później dotarliśmy do miejsca przeznaczenia - ja, kajak i błoto, które radośnie podróżowało sobie wewnątrz kokpitu. Tam czekali już na mnie Kasia razem z Marcinem, którzy zdążyli już uciąć sobie niezłą pogawędkę. Brzeg tutaj był również grząski, więc nie wybrzydzałem specjalnie co do miejsca wysiadki, bo brudniejszy już być nie mogłem. Marcin pomógł mi z całym ekwipunkiem i wkrótce zacząłem rozkładać namiot. W międzyczasie Kasia pojechała do pobliskiego sklepu aby podłączyć mój telefon do zasilania i przy okazji zrobić małe zakupy na wieczór. Wreszcie, gdy byliśmy w komplecie, cała nasza trójka usadowiła się w namiocie i zaczęła rozmawiać - a to o kajakach i sprzęcie, a to o alergiach i pyłkach, by wreszcie dotrzeć do tematu wypraw. W namiocie było dosyć ciepło więc schłodziliśmy się lodami oraz zimnym piwem. Zresztą lepiej było siedzieć w gorącu niż wystawiać się na atak złośliwych komarów, które ujawniały swoją obecność siadając na moskitierze.

Tak upłynął wieczór i przyszła pora na Marcina. Podziękowałem mu bardzo za pomoc i pożegnaliśmy się wymieniając się jednocześnie uściskami dłoni. Wkrótce jego samochód zniknął za zakrętem, a ja zacząłem przygotowywać się do odpoczynku. Na chwilę jeszcze odwiedził nas pewien pan, który w tych okolicach łowi ryby. Przypadkowo trafił na nasz namiot, bo przyjechał tylko sprawdzić poziom Wisły.
- Oj, bardzo wysoka - powiedział rozczarowany myśląc, że rzeka jest już dużo płytsza. Skoro tak powiedział miejscowy to czy na pewno jest już odpowiedni moment na spływ? Wyjścia już nie miałem.

Miły pan opowiedział o swojej nowej pasji - wcześniej zajmował się łowiectwem, a teraz zaczął uprawiać róże. Zafascynowały go na tyle, że teraz spędza z nimi każdą chwilę. Kto wie, może wkrótce zrobi tu taką różaną Holandię? Kasia spała już obok, a ja rozmyślałem jeszcze chwilę jak to będzie. Gdzieś w oddali słychać było szum dobiegający z kopalni, bliżej ostatnie śpiewy ptaków, a tuż obok płynęła Wisła - mój partner w dwutygodniowej podróży.

07.07.2010 | 20:36 | Dodał: Michał

Poprzedni wpis: Koniec wyprawy! | Następny wpis: Pierwszy w sezonie

Komentarze: